Vandaag was het een jaar geleden dat ik met mijn twee friends-from-ever, Michèle en Marlies, een rondreis maakte door Chili en we aan den lijve ondervonden hoe onwaarschijnlijke gastvrijheid blijkbaar nog bestaat. Nadat we een paar dagen in het magnifieke woestijngebied van Chili hadden vertoefd, waren we naar Puerto Montt gevlogen om vanuit daar weerMeer lezen over “Chileense gastvrijheid”
Auteur archief:Veronica Kreugel
Kruimels tellen
Ik ken weinig vrouwen die nog nooit hebben gedieet. Zelf heb ik de afgelopen 25 jaar heel wat geëxperimenteerd, met wisselend resultaat. Nou heb ik de mazzel dat het bij mij vaak een kwestie is van een paar kilootjes. Het zijn net die twee centimeter waardoor mijn broek weer lekkerder zit of ik dat eneMeer lezen over “Kruimels tellen”
Iets
Toen mijn moeder, na de scheiding, met haar kinderen uit Mexico naar Nederland terugkeerde, was het klaar met mijn katholieke opvoeding. Van haar hoefde het niet zo, voor zover ik weet is zij zelf atheïstisch opgevoed. Dat zij zich liet dopen en meeging in het katholicisme deed ze alleen voor mijn vader. En misschien wasMeer lezen over “Iets”
Emotie explosie
Ik stond in de keuken, wanhopig op zoek naar woorden die door die betonnen muur konden breken en tot haar doordringen. De lauwe kop koffie met havermelk hield ik onaangeroerd vast. Ik hield niet eens van melk in mijn koffie, maar ze had het al ingeschonken, ik kon het moeilijk meteen in de gootsteen leeggieten. Meer lezen over “Emotie explosie”
Beproeving
Ik luister naar het geruststellende, zalvende stemgeluid van Deepak Chopra, mijn ogen gesloten, mijn lichaam in rust. Zelfs als de boodschap die hij verkondigt totale bullshit zou zijn, zou het lastig zijn er niet in te geloven. Bijzonder hoe een stemgeluid zoveel wijsheid kan uitstralen. Vijftien dagen geleden ben ik eraan begonnen: The 21 daysMeer lezen over “Beproeving”
Déja vu
Terwijl ik de kaartjes schrijf met een persoonlijke boodschap voor mijn jongens en lieftallige echtgenoot voel ik weer die brok in mijn keel en de spanning door mijn lijf razen. Het zijn niet de kaartjes. Ik laat bij elke trip een briefje voor ze achter met een boodschap voor elk van hen. Om ze teMeer lezen over “Déja vu”
Taat 